Robert Dillen aanschouwde de Tweede Wereldoorlog als kind vanuit Berlaar Berlaar werd tijdens de Tweede Wereldoorlog nooit gebombardeerd, toch zag Robert Dillen (83) allerlei wantoestanden rond zich gebeuren als 11-jarige. Enkele passages staan voor eeuwig in zijn geheugen gegrift. Robert Dillen: ‘Bommenwerpers die overvlogen, waren leuk en spannend’ “Wat me altijd is bijgebleven over de oorlog zijn de Duitse soldaten die zich terugtrokken”,zegt Robert. De oorlog begon toen Robert elf jaar was, maar toen die eindigde was de jongeman al zestien jaar. “De soldaten slenterden door de straten. Ze waren moe en afgepeigerd. Op dat moment realiseerde ik mij dat ook zij gewone mensen waren.” Robert is op latere leeftijd zelf verplicht in het leger gestapt. “Daar merk je pas wat soldaat zijn juist betekent. Ik vind het trouwens spijtig dat de legerdienst afgeschaft is, want in het leger kwam iedereen uit alle lagen van de bevolking samen. Ik vond dat zelf zeer mooi.” Hij heeft nooit gevreesd voor een derde oorlog. Duitland vormde indertijd niet langer een bedreiging voor Europa. Robert is afkomstig uit een boerenfamilie met vier kinderen. “Wij hebben tijdens de oorlog nooit honger geleden.” Zijn ouders hadden een winkel in Antwerpen waar ze hun zuivel van de boerderij verkochten. Op een gegeven moment werd hun winkel in Antwerpen verboden. Ze begonnen een plaatselijke handel in zuivel, gesteund door de parochie. “Mijn moeder was zeer vooruitziend. Ze had al voorraden ingeslagen van graan en dergelijke, waardoor we nooit tekort kwamen.” Berlaar bleef gespaard van de grootste oorlogsellende. “Ik weet nog hoe er mensen met de fiets van Antwerpen kwamen om eten te kopen. Ze waren dolblij als mijn moeder hen eten aanbood. Als kinderen konden we dat niet begrijpen.” Op 10 mei 1940 valt Duitsland België aan. “Ik herinner me die dag nog goed. De Duitse bommenwerpers vlogen over ons dorp. Voor mij was dit leuk en spannend. Zoiets hadden we nog nooit gezien, maar we beseften niet dat die vliegtuigen even later Antwerpen platbombardeerden.” België heeft altijd geprobeerd om neutraal te blijven, maar op 10 mei besefte iedereen dat een oorlog onvermijdbaar was. Robert begreep indertijd niet wat er exact aan de hand was. “We wisten wel dat het oorlog was, maar dat betekende niets voor ons. We kregen ook bitterweinig informatie over de stand van zaken, dus we trokken er ons thuis niets van aan.” Een paar uren later viel een bende officieren het huis van Robert binnen. “De officieren palmden alles in. Mijn moemoe was niet zo tevreden met hun komst en stond gelukkig op haar strepen als ze te veel eisen stelden.” De officieren bleven een dag of twee vertoeven. De familie Dillen besefte dat het officieel oorlog was en besloot om te vluchten. “Mijn ouders, ons moemoe en Tante Leonie vluchtten met paard en koets weg. Mijn broers, zus en ik fietsten samen met onze tante weg. Mijn tante was een verpleegster waardoor we door alle afgesloten stadsgrenzen werden doorgelaten.” De familie verbleef voor een nacht in Steenhuffel. Daarna verbleven ze op een boerderij in Koolskamp. Dit dorpje lag dicht in de buurt van de militaire basis te Lichtervelde. Koolskamp in de buurt bij Lichtervelde Het veiligheidsgevoel in Koolskamp was niet altijd even optimaal. “Op een dag werd er geschoten op Lichtervelde. Dat was niet ver weg van de boerderij.” Er kwamen vaak Duitse soldaten op de boerderij om eten te verzamelen. “Die Duitsers eisten alles op. Toch heb ik ons verblijf meer gezien als een vakantie. Als kind had ik alles wat ik nodig had op de boerderij.” Op 28 mei 1940 capituleerde België. Koning Leopold III zorgde voor een staakt-het-vuren in ons land. Leopold III probeerde, naar eigen zeggen, ons land te sparen van de Duitsers. Later werd hij als collaborateur beschouwd. “Na de overgave van de koning, konden wij terugkeren naar ons huis. Dat was gelukkig gespaard gebleven van plunderaars.” Een nonkel van Robert werd opgeroepen bij het begin van de oorlog. “Nonkel Gust heeft nooit over de oorlog willen praten.” Nonkel Gust is enkele weken krijgsgevangene geweest en hij kon niet meteen naar huis na de bevrijding. “Mijn tweelingbroer René had een sterke band met nonkel Gust. Ik merk dat hij de oorlog op een heel andere manier heeft beleefd en veronderstel dat het oorlogsverhaal van onze nonkel daar veel mee te maken heeft.” Mortsel na de bombardementen Bron: members.virtualtourist.com/m/tt/3342d/ Op 5 april werd Mortsel door de Engelsen gebombardeerd. De luchtaanval had tot doel het verwoesten van het bedrijf ERLA dat er vermoedelijk jachtvliegtuigen van de Duitsers herstelde. “We konden de bombardementen tot bij ons horen. Achteraf zijn we met onze fiets gaan kijken. Van Mortsel bleef er niet veel over. Toen werd ik wel even wakker geschud.” De bombardementen in Mortsel waren een van de zwaarste tijdens de Tweede Wereldoorlog. “Ik weet nog hoe ze in Lier de lijken op de trekkar hadden gestapeld. Er lag een laken over, maar daar staken armen en benen onderuit.” Berlaar zelf werd enkel door de vliegende bommen (V1 en V2) aangevallen. Deze waren voor Antwerpen bedoeld. “In Berlaar werd niet overheerst door gevoel van angst of verdriet, maar door een gevoel van solidariteit.”

Dieter Arens, oud-student Lessius Mechelen, maakt droom waar op sportredactie van Het Laatste Nieuws “Zonder sport kan ik niet leven” Dieter Arens (23) koos als achttienjarige voor het uitdagende journalistenleventje. Hij begon zijn studies aan de voormalige Katholieke Hogeschool Mechelen(KHM), nu Lessius Mechelen, om sportjournalist te worden. Het jong geweld uit Hofstade wist zijn droom te vervullen en kon aan de slag bij de sportredactie van Het Laatste Nieuws (HLN). Dieter Arens: ‘sport is altijd mijn grote passie geweest’ “Ik heb altijd al geweten dat ik journalistiek wou studeren”, zegt Dieter. Hij koos in 2006 voor een professionele bachelor in de journalistiek aan de KHM. De school ligt op fietsafstand van zijn huis. “Mechelen was voor mij een logische keuze omdat het in de buurt ligt en journalistiek aanbiedt. Ik had daarnaast enkele lovende commentaren gehoord van andere mensen.” Meteen rolde Dieter in het journalistieke wereldje. “Mijn moeder had een advertentie gevonden in de krant. HLN was op zoek naar zondagsstudenten. In 2008 ben ik daar als jobstudent begonnen als.” Tot Oktober 2009 heeft Dieter op de regionale sportredactie van HLN gewerkt . Later kreeg hij een interim-Job aangeboden waardoor hij ook tijdens de week kon werken. “We draaiden toen volle weken van zes dagen op zeven. Vanaf augustus dit jaar mochten ze geen interims meer aannemen die de hele week werken. Bij de nationale sport hadden ze iemand nodig om op zondag en enkele dagen in de week te werken. Ik heb die job aanvaard.” “Ik heb drie journalistieke passies: fotografie, radio en schrijven. Radio is mijn grootste. Radio is puur. In de sportjournalistiek zijn sportverslaggevingen echt de zuiverste vorm van radio. De verslaggevers doen mensen een match volgen vanuit hun huiskamer en nemen hen mee in de emotie en de sfeer van het moment.” Dieter studeerde in zijn laatste jaar journalistiek af in de richting Radio. Hij deed zijn stage bij Belga Audio. “Radio zit vol emotie. Je spreekt het inbeeldingsvermogen van je luisteraar aan. Ik probeer me altijd de presentator op de radio voor te stellen. Wie is de persoon achter de stem?” Radio “Ik wil ooit voor de radio werken en reportages willen. Het is echter geen concreet plan en ik weet ook niet of ik in de radiosector werk zal vinden.” De radiosector is volgens Dieter een moeilijke wereld om binnen te geraken. “ver in de toekomst plannen doe ik niet. Ik zie wat er morgen gebeurt en leef van dag tot dag. Grote dromen leiden enkel tot teleurstelling. Als ik de kans krijg om voor de radio te werken, zal ik ze meteen grijpen.” Jongensdroom Dieter Arens: ‘Als ik ooit de kans krijg om  voor de radio te werken, zal ik ze meteen grijpen.’ Voor Dieter is het een jongensdroom om sportjournalist te worden. “Sport is altijd mijn grote passie geweest. Zonder sport kan ik niet leven. Sommige mensen noemen mij een freak. De journalistiek biedt vele mogelijkheden aan om sportverslagen te brengen. Elk medium geeft een andere kijk op een wedstrijd.” Dieter is er in geslaagd zijn droom grotendeels waar te maken. Hij werkt al interim bij HLN. “Binnenkort kan ik misschien vast gaan werken op de regionale sportredactie. Daar gaat iemand op pensioen. Een job in de journalistiek vind je niet makkelijk. Geduld hebben is zeer belangrijk, want je krijgt niets in de schoot geworpen. Door deze schone deugd ben ik stilletjes aan hogerop geklommen.” Deze jongeman zal niet zo snel een andere journalistieke weg inslaan. Toch geeft hij toe dat een vast contract bij elk magazine mooi klinkt. “Ik werk slechts enkele dagen in de week en af en toe zit ik een hele week thuis. Dit is minder leuk,het is een goed begin. Daarnaast zijn mijn collega’s en werkomgeving aangenaam. Anderen van mijn jaar hebben geen werk gevonden in de journalistiek, dus ik mag zeker en vast niet klagen.”

Passie Voor Voetbal Op vrijdag 27 augustus 2010 werd het maandblad Passie Voor Voetbal gelanceerd. Dieter Arens (23) werkt als vrijwilliger bij het voetbalmagazine. Het maandblad is nog steeds in zijn testfase. “Ik schrijf slechts een drietal artikels per editie, maar ik ben dan ook vrijwilliger. Als het blad een blijver is en redactieleden zoekt, wil ik zeker een vast medewerker worden”, zegt Dieter. Sport is voor hem een grote passie. Een magazine dat volledig aan voetbal gewijd is, vormt de ideale omgeving voor deze jonge journalist. “Ik ben bij het blad terechtgekomen via een ex-klasgenoot. Ze bracht me op de hoogte dat het nieuwe magazine nog freelancers nodig had. Ondertussen kan je in de tweede en derde editie van Passie Voor Voetbal mijn artikels lezen. ”

Class of ‘09 Alle studenten die samen met Dieter afstudeerden zetten de volgende stap in hun carrière. Sommigen willen nog niet gaan werken en studeren nog iets bij. Anderen gaan op zoek naar de job van hun dromen. De journalistieke wereld is echter niet mals voor onervaren studenten. “Mijn klasgenoten zijn overal terecht gekomen. Ze werken bij Fnac, het fitnesscentrum of het Rode Kruis”,getuigt Dieter. Uit de klas van 2009 vonden er weinigen de job van hun leven. “Eén van mijn vrienden is onverwacht leerkracht geworden. Zijn middelbare school heeft hem gevraagd om een zwangere leerkracht te vervangen. Hij is van plan leerkracht te blijven. Thierry Bervoets werkt bij Studio A in Boortmeerbeek als assistent montage. Hij werkte onlangs mee aan het programma Ella. Thierry zat al even zonder werk, dus heeft hij deze job aangenomen ook al is het niet helemaal wat hij voor ogen had. Sarah Verhaert werkte bij RTV toen ik haar voor het laatst zag. Het is al even geleden, maar ik veronderstel dat ze daar nog steeds werkt. Lynn Gilot en Sanne De Bouw zijn tegenwoordig actief in de journalistieke wereld als freelancers. Joeri Vervloet werkt bij videohouse. Hij doet daar vooral het montagewerk. Het valt me op dat de mensen die afstudeerden bij televisie vaak een technische job vonden. Dit sluit aan bij de tv-wereld.”

Dertig jaar Radio Reflex

Op één november 2010 viert de Mechelse Radio Reflex zijn 30-jarig bestaan. De lokale radio begon als piratenzender en groeide uit tot één van de populairste radiozenders in Mechelen. Heel wat ex-medewerkers maakten het in de media.

Bjorn Van Win: "Pat Donnez, die nu bij Klara werkt, stelde voor om met de anciens nog een keertje radio te maken."

“De huidige medewerkers van Radio Reflex liggen meer wakker van het jaarlijkse collega-dinertje, dan van de reünie”, zegt Bjorn Van Win(52), medewerker bij Radio Reflex. Hij is degene die de reünie al anderhalf jaar op poten probeert te zetten. “Vele van de huidige medewerkers kennen de anciens niet meer. Vroeger werkten er 200 mensen mee aan Radio Reflex, nu zijn dat er slechts een vijftiental.” Het dertigjarige bestaan van de radio zal gevierd worden met een wandelbuffet voor de ex-medewerkers. “Bij het twintigjarige bestaan werd er een fuif georganiseerd, maar we bereiken daar weinig publiek mee. Daarnaast heeft Mechelen een fuifprobleem, dus pakken we het dit jaar soberder aan”, meent Bjorn.

Jan Moons: "Ik ben trots dat Radio Reflex nog steeds bestaat"

“Ik ben trots dat Radio Reflex nog steeds bestaat, wat men er ook van moge zeggen”, zegt Jan Moons (52), medestichter van de radiozender. “Ik herinner me nog goed de beginjaren boven de bakkerij in de Adegemstraat. Voor ons was radio maken een uitdagend experiment.” Toen Jan begon met de radio, was uitzenden in de ether verboden bij wet. De enige legale zender was de openbare omroep. “ Ik had een passie voor zenders en samen met enkele vrienden begon ik plaatjes de ether in te sturen. We kregen leuke reacties van buitenaf, dus deden gewoon verder. Het was een kwestie van tijd voor we in de problemen zouden geraken”, zegt Jan.

“Voor onze dertigste verjaardag lieten we de Mechelaars aan het woord. We lieten hen onze radiozender feliciteren. Deze uitspraken vormden we om tot jingles. Uiteindelijk zijn we aan een 15-tal afgewerkte jingles gekomen die binnenkort te horen zijn op onze radio”, zegt Bjorn. Radio Reflex spitst zich ook toe op de Mechelse voetbalverslaggeving. “We hebben zelfs een luisteraar uit Tuvalu, een klein eilandje in de Grote Oceaan, die het voetbal wekelijks volgt via onze zender.” De Mechelse radio is ook frappant aanwezig op het Maanrock-festival. Tijdens het festivalweekend eind augustus zendt Reflex uit onder de naam Maanrockradio, voor de medewerkers het hoogtepunt van het radiojaar.

“We hebben voor de reünie 260 uitnodigingen verstuurd. Als daar al de helft van komt, zijn we tevreden. Het was zeer moeilijk om alle ex-medewerkers te bereiken”, zegt Bjorn. Hij kreeg hulp van Jan Moons omdat die nog alle adressen had van de vorige reünie. “Sommige adressen zijn verouderd. Toen wij met de radio begonnen waren we allemaal frisse twintigers die nog bij hun ouders woonden. Via Facebook heb ik enkele mensen weten te contacteren die onvindbaar leken”, zegt Jan. Radio Reflex heeft enkele ex-medewerkers die naam maakten in de media. Zo begonnen Jacques Vermeire, Yves Desmedt en vele anderen hun carrière bij Radio Reflex.

“Pat Donnez, die nu bij Klara werkt, stelde voor om met de anciens nog een keertje radio te maken. Ik hoop dat hij deze plannen ook doorvoert”, aldus Bjorn. De radio zal gedurende het jaar meerdere activiteiten organiseren om de verjaardag in de verf te zetten. “Voor mij persoonlijk is de reünie een leuk moment om samen met mijn ex-collega’s de oude verhalen na te vertellen, meer niet”, zegt Jan. “Ik werd als onbezonnen 21-jarige bestuurslid van Radio Reflex. We waren een bende enthousiaste gasten die graag experimenteerden. We wilden de wereld, zoals men vaak beweert, niet verbeteren. Plaatjes draaien was gewoonweg leuk!”